نوار کاست | وقتی موسیقی چیزی بود که می‌شد به کسی هدیه کرد

پیش از آن‌که موسیقی به فایلی نامرئی در تلفن همراه تبدیل شود، شنیدن با اشیایی همراه بود که می‌شد آن‌ها را لمس کرد، نگه داشت و به دیگری سپرد. نوار کاست یکی از شخصی‌ترین این اشیا بود.

کاست فشرده‌ای که فیلیپس در دهه‌ی ۱۹۶۰ معرفی کرد، ابتدا راهی ساده‌تر برای ضبط و پخش صدا بود؛ اما خیلی زود از یک فرمت فنی فراتر رفت. دستگاه‌های ضبط خانگی، واکمن‌ها و امکان ضبط دوباره روی نوار باعث شدند موسیقی برای اولین بار به‌شکلی گسترده قابل انتخاب، ترکیب و شخصی‌سازی باشد.

همین ویژگی، کاست را به بخشی از فرهنگ هدیه تبدیل کرد.

ساختن یک میکس‌تیپ فقط انتخاب چند آهنگ نبود. ترتیب قطعه‌ها اهمیت داشت، روی لیبل چیزی نوشته می‌شد و گاهی ساعت‌ها زمان صرف می‌شد تا یک نوار برای یک نفر خاص ساخته شود. کاست در چنین موقعیتی تنها حامل موسیقی نبود؛ حامل انتخاب بود.

شاید همین ویژگی دلیل ماندگاری تصویر آن باشد. حتی برای نسلی که استفاده‌ی روزمره از کاست را تجربه نکرده، دو حلقه‌ی داخل قاب مستطیلی آن هنوز فوراً قابل تشخیص است. فرم کاست به یک نشانه‌ی بصری برای موسیقی، خاطره و دوره‌ای تبدیل شده که ارتباط ما با محتوا فیزیکی‌تر بود.