آینهکاری، برای بسیاری از ما یادآور سقفهای بلند، تالارهای تاریخی و نورهایی است که در هزاران قطعه آینه شکسته میشوند. هنری که طی چند قرن، بخشی از هویت بصری معماری ایران شده و امروز نیز بهعنوان یکی از میراثهای ارزشمند، جایگاه ویژهای در فرهنگ ما دارد.
اگر یک تکنیک تنها در گذشته زندگی کند، بهتدریج از زندگی روزمره فاصله میگیرد. هنر، زمانی زنده میماند که بتواند خود را با زمانهای تازه سازگار کند؛ بیآنکه هویتش را از دست بدهد.
آینهکاری نیز از همین جنس است.
جوهره این هنر، در خودِ آینه نیست؛ در بازی نور، ریتم هندسی و شکستن یکنواختی سطح است. این ویژگیها محدود به دیوارها و سقفها نیستند. میتوانند در مقیاسی کوچکتر، در قالب یک شیء، دوباره تجربه شوند.
از همین نگاه، این مجموعه شکل گرفت.
ابعاد: 25*35*6